Doraemon 2: Nobita ve Işık Tapınağı

Doraemon 2, ilk N64 oyununun Banjo-Kazooie şablonunu terk ederek basitleştirilmiş bir 3D Zelda'ya daha yakın bir yapı benimser, ancak uygulaması çok daha parçalıdır. Macera, nadiren birbiriyle konuşan iki yarıya ayrılır. Açık dünya—köyler, ovalar, ormanlar—uzaktan izometrik bir açıdan görülen savaşsız bir bölgedir. Burada NPC'lerle konuşur, çevresel bulmacalar çözer ve eşyaları ileri geri taşırsınız. Savaş ve platform, üç (başlangıçta dört) zindanın içine hapsedilmiştir; burada kamera omzun arkasına geçer ve oyun kısa süreliğine olmak istediği aksiyon oyununa dönüşür.

Sistemler en belirgin ve aynı zamanda en tartışmalı kısımdır. Zaman sürekli akar ve 18:00'de ölümcül bir soğuk başlar, uyuyana kadar sağlığı tüketir. Dünya haftanın günleri yerine yedi günlük bir döngüyle—光 (Işık), 炎 (Alev), 水 (Su), 木 (Ahşap), 風 (Rüzgar), 岩 (Kaya), 闇 (Karanlık)—işler ve bazı yollar yalnızca belirli günlerde açılır. Her karakter için beş aşamalı bir Ruh Hali (機嫌) parametresi verilen ve alınan hasarı değiştirir; Işık Günleri'nde yenilenir, ihmal veya yaralanmayla kötüleşir. Işık Kristali'nin kendisi tik tak eden bir saattir: enerjisi sürekli azalır ve tamamen tükenirse oyun sona erer.

İncelemeler zayıftan karışıka kadar uzanıyordu. Famitsu 21/40 verdi ve eleştirmenler açık dünyanın yavan, boş ve basit getir-götür görevleri için saatlerce geri dönüşle doldurulduğunu belirtti. Zindanlar yetkin tasarıma sahip olsa da kısaydı—toplamda bir saatten az—ve dördüncü zindan kesildiği için finale geçiş ani hissettiriyordu. Karakter değişimi hikaye anlarıyla sınırlandırıldı ve her karakter benzersiz yeteneklerinden yoksun bırakıldı; yalnızca küçük silah farklılıkları kaldı. Sert zıplama, tepkisiz menüler ve açık dünyada savaş olmaması keşfi angaryaya dönüştürdü. Bir merak olarak kalıyor: selefinden daha iddialı, ancak macera ile aksiyon arasındaki boşlukta yassılaşıyor.

Henüz değerlendirme yok. İlk değerlendirme yapın!